کشتَگ اِش روچ ... بَلَی ... !Kushtag-ish roch ... balay
آفتاب را کشته اند ... امّا ... !
قد قَتلوا الشمسَ ... ولا کِن ...!
They have killed the sun ... but
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
شعری در بلوچی از دکتر ملک طوقی A poem in Balochi / Baluchi by Dr. Malek Towghi
لهتین جاهان ... «« ت » یَِی دو نقطوان اِی بَدلا (بدل ءَ) ... و (ءُ) «د» و «ر» یَی سَرا (سر ءَ ) کسانین « ط » یی پِر کَن اِت.
قـدم قــدم رواں ببــــــت ــ دلیـر و پهلــوان بـبــــــــت
په شان مادر وطـــــــن ــ فدا گوں جسم و جاں ببــــــت
په نام و ننگ آبـــــرو ــ ســرا وتــــی دیاں ببـــــت
غلامی ءَ چه درکپیـــــت قدم قدم رواں ببــــــــــت
گر آسماں شمئے ســـــرءَ ــ پرشته پر غضب ببیـــــت
دلـــبـــر
ٹـَهـلانی بــاگ ءِ پـُــلّ ئــے ، آتار ئــے هـــم زبـاد
زردانی هــســت ئـے زیـمـر ، هـم واهگ و مراد
جـنّـت ءِ سپاه و زیـب ئـے، بانـک ئـے درئمگوری
ساهانی ساه ئے زندءَ،مهرانی هست ئے ساد
شــپ بو ءَ چو زرئــے شپ ، زنــد ءِ تو ماهــکان
امـیـت ءَ چو بل ئـے تـو ، وهـدے که ژَند انت پاد
مهکان ءِ ماهی شیر ئے ،شرمءِ تو رنگ و سیاد
الـمـاس ءِ آپــرنـگ ئــے ، دادانی هست ئـے داد
زنـد ءَ که بـُنـزه ئـے تو ، ساهانی هست کـنـوک
زیــبــانـی تـو براه ئــے ، شـهــدانـی تـام و واد
مــهــر ءِ سـمـیـن ءِ بُـنـدات وش زیـمـلانی سـاز
تـُرنـد آپ ٹــیــلگاں پـه ، شـه تــرانــگاں مـاں یـاد
دنــیــا تــئــی نـشـان بــیــت ، دنــیــا تـرا پـه نام
نــازانی زات ئــے دلــبــر ، مــهــرانی هـم سواد
دلــبــر جـهـان ءِ سـاه انت ، مارشـت انت آزگیں
نـــود بـــــات واهــــگانی ، سَــؤنـا و پُـــل بالاد
شهـدانی گــواتـگراں ماں « تَهل » ءَ نه بیت راه
نــے ٹــَهــلانی پادبـرمش و هاک پاد ءَ بات سیاد
کریم بلوچ _ تـَهـل
23/07/10
اَرواه ءِ سوگند
سیدگرگیج
اے تنکیں راه ،
نپس گیرانت منی اُمرءِ ،
امروزءِ چکاس ءَ منارا دنت.
چتوردرمنتگاں چہ تو،
همے کہ اُمرءِ رپتاران ،
بے هسابیناں هسابے گوں .
چو وهدءِ ساهگ ءِ چولان ،
پرشیت یکے ، ردیت یکے .
روان انت ، ایرنندان انت،
زرءِ جهلانکیاں کهریں .
هانءُ سردار
میر احمد دهانی
مروچی جاهلءُ بے المیں اچ کئی مهربانی
اچ همے سردارءُ هانءُ زالمانی
اشاں هون چوشّ اِتگ ما بزّگانی
سراسر دژمن اَنت مئے ساهءُ جانی
نه دیستگ وژدلی ما ماں جوانی
سرحد رنگ / جمءُ جاڑ: عزیز یادینی
شپ که چار پاس اِنت بانگ دنت ملا
من نزانت که چون کنت اَللهپاس چهارم است و اذان ملا
من ندانستم که چه می کند خدا* * *سربازی پیچاں باز خطرناک اَنت
مهر ءِ آپ
علی بخش دشتیاری
شپ من ءَ را درد بـخـشـیـت روچ اگاں آرام دنت
تــئــی ودار ءِ برکت ءَ دردے دگه چـیـلاّم دنت
سُــهــب و بیگاه تلوساں په مهر ءِ آَباں تلوساں
لــهــتــے ما را عــزّت و لـهـتـے دگه پنّام دنت
کـــدّهانی دربـروکـیـں گار انت کاردار مجلساں
بــیــد ءِ مهگل کئے من ءَ را زندمان ءِ جام دنت
مـهـلـبـانـی بـوه و بـاس ءَ شوکّلیت ارواه منی
من پمیش ننداں و داراں دانکه سُهریں بام دنت
زانــگــے داراں که زاناں چے کناں مرچی په وت
اے جــهــان بـلِـّی من ءَ را بـے وتی ءِ نام دنت
ما نه داریں هاجتے گئیرانی درگاه ءَ «علی»
شگر اِنت مرچاں مئے هدا ما را هبر په وام دنت
جی مکران
عبدالحکیم ملازهی(لاشاری)
بیا اِت حقیقیں همبلان
لب شکّرین وش زیملان
پرتوکلیں صاحبدلان
گون تاجءُ میری طُرّهان
جی عاقلین دانشوران
ملکءِ یلیں سلطانپران
زحم باز ءُ مِنّوکین نران
گوشوں به دار اِت نگدهان
ترا رج به رج بافتم
عاشقانه ای از نسرین بهجتی شاعر بلوچ از دفتر سوم ترا رج به رج بافتم
به شکل ماه..ستاره.. آسمان بی گلایه
ترا با شهد خودت پختم
مربایی که عالمی دانست
طعم عشق ترا دارد
نام ترا سرمشق جریمه های خودم کردم
دفتر شعرم پر شد از عطر گل رخ تو
گل رویت را بذر کردم
پاشیدم به مزرعه دلم
دنیا شد گلزار
ترا گلدوزی کردم آینه دوزی کردم
یکی به رنگ انگور
یکی به رنگ خوشه های رسیده گندم
به زیبایی عشقم پیراهنی بافتم
و کنار آینه ترا به توان هزار دیدم
و زدم به دل دنیا
و جواب سلام عابرانی را دادم
که مرا به جای تو می گرفتند !
چه کجا بیاراں
وَش دلــیــں بـاریــگــے چه کــجـا بیاراں
درد ءِ هـــــارانــی چــو تــهـــا واراں
بـَژن گوشے هوننت داد منا چه دوست
کـُـنّــتــاں زنــد ءِ مــن چُـــش انت گاراں
جی منی تــهــتــال و تــرانــگاں بیل ءِ
انــــگـــریــں دَؤر ءِ سُــهــتــگـیـــں داراں
پـُل پـــمـــن ٹاکـــور ، هــم شـَــگام و زا
برات و هم دوست ءِ جـی دلی یاراں
چه وتــیـــگاں دور ، درآمـــــداں چـه وت
شــمـــوشــتــگیں بیل ءِ هم من اوپاراں
زهر ءَ بیت سـاه هـــم ، نا اُمـیـتـیـں دل
بیا مــنــی دیـــوان بــیـــلـی تـــرا ماراں
ما وسانی دَهل سَد بـــهـــاراں کِـشـت
بــے بَریں رون ءِ هـــوڈیں کِـشـتـکاراں !
زند منا دوست ئـے ، لـَنـگڑیں گوں رنگ
ساز به بیت بے ساز، دور چه چمداراں
بَدتــگــیــں هاک ءِ مَٹ به بو تو « تهل »
هَــمــســرک آپ بیت ، بَـنـت پُل ساراں
کریم بلوچ _ تهل
20/05/10
دستونک / ملا چمل
راهاں وتی دراهیں پتّو پیچاں پدءَ
وهدءَ تئے دستءِ دلءَ ریچاں پدءَ
ٹپاں مجن دستءَ منی گوں هازگیں
چو که دلءَ مرچاں سر ریچاں پدءَ
من گوں وتءَ یکجاه نهاں باور بکن
درداں چه تئے هنچو که گُد گیچاں پدءَ
چه برکتءَ نیادانی تئے ڈکّالیءَ
سرکشّ اِتگ هورءُ بهار میچاں پدءَ
ماں دیدگاں اشکیل کتگ دریایے من
بل که پتّو یک ترمپے اَرس ریچاں پدءَ
ماں دوزهیں درداں تئے مهرءِ پدءَ
آپءَ وتی آسءَ چو پِر ریچاں پدءَ
هر کندگءِ باپشتءَ کیت اِنت زهری ے
تئی سر بنیں سرماں چو گوریچاں پدءَ
اے دل چمل چو ترونگلینت مهراں بلے
سوتکگ غمءُ دردءِ اے اَگریچاں پدءَ
